அத்தியாயம் – 1 ஆரம்பம் – பகுதி – 1

Photo by Jenna Norman on Unsplash

மனிதன் என்பவன் உடல் மட்டுமல்ல. உடல் வெறும் கருவி தான். இந்த கருவியை இயக்குவது மனம் எனும் மாய வஸ்து. இது கண்ணுக்கு தெரியாதது. இந்த கண்ணுக்கு தெரியாத மனம் எனும் வஸ்து ஆன்மீகத்தில் முன்னுக்கு வராத ஒருவனுடைய இறப்பிலும் அவனை விடுவதில்லை.

பக்குவப்படாத மனிதன் இறக்கும்போது, அவனுடைய சூட்சம உடம்பு அவனுடைய எண்ணங்கள், ஆசைகள் ஆகியவற்றை விதைகள் போல அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துசெல்லும், என்று பகவத் கீதையில் பகவான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

ஆக மனிதன் தான் ஆத்மா, உடல் அல்ல என உணர்ந்தும் அவன் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை விடவேண்டும் அது மனம். அப்பொழுதுதான் அவனுக்கு முக்தி கிடைக்கும். இது ஞானிகள் வாக்கு.

இப்பேர்பட்ட முக்கியமான மனதை நாம் புரிந்துக்கொள்ளவேண்டும். அப்படி புரிந்துக்கொள்ள முயற்சிக்கும்போது நாம் மூளையையும் சேர்ந்து புரிந்துக்கொள்ளவேண்டும்.

அப்பொழுது தான் மனிதனால் முழுமையான வளர்ச்சி அடையமுடியும்.

இந்த தொடரில் நாம் மனம், மூளை என இந்த இரண்டு விஷயங்களை பத்தி விவரமாக பார்க்க போகிறோம்.

எண்ணங்களின் பெட்டகமே மனம் என்கின்றனர் ஆன்றோர். இந்த எண்ணங்களின் பெட்டகமான மனம் எப்பொழுது உருவாகிறது என பார்த்தால் ஆத்மா எப்பொழுது உருவானதோ அப்பொழுதே மனம் உருவாகிவிடுகிறது. ஆத்மா முன்னேற வேண்டும் எனில் அதற்கு அனுபவங்கள் தேவை, அந்த தேவையை பூர்த்தி செய்யவே மனம் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அது ஆன்மாவின் பயணத்தில் தொடர்ந்து வருகிறது. மனதில் உள்ள அனுபவங்களே ஆன்மாவை செம்மைபடுத்தும் ஞானம் ஆகும். இப்படி பல ஜென்மாக்கள் எடுத்து பல அனுபவங்களை பெற்று, ஒரு உயர் நிலையில் ஜென்மா எடுக்கும்போதுதான் அந்த ஆத்மாவுக்கு புரியும் சர்வ சக்தி படைத்த பிரம்மத்தை அடைய மனதில் எந்த வித சலனமும் இருக்கக்கூடாது என்று.

அந்த நிலையில் ஒரு சாதகன் செல்லும்போதுதான் அவனுக்கு பிரும்மம் தன்னுடைய சுயத்தை காட்டுகிறது, அவன் உண்மையை உணர்ந்துக்கொள்கிறான்.

ஆக ஆத்மா தன்னை உருவாக்கியவனிடம் சென்றடைய மனம் தேவைப்படுகிறது. இது மனத்தின் முக்கியத்துவத்தை நமக்கு புரிய வைக்கிறது.

அடுத்ததாக எப்படி ஒரு மனதிற்கு அனுபவங்கள் கிடைக்கின்றன என்பதை பார்ப்போம்.

பக்குவப்படாத ஆத்மா முன்னேற வேண்டும் எனில் அதற்கு உடம்பு தேவை. உடம்பில் தான் ஐந்து அவயங்களின் மூலமாக மனம் தன்னுடைய அனுபவங்களை பெற்றுக்கொள்கிறது, தன்னையும் வெளிக்காட்டிக்கொள்கிறது. அவை கண் – பார்த்தல், காது – கேட்டல், வாய் – சுவைத்தல், நாசி – முகர்தல், கைகள் – தொடுதல்.

வெறும் மனம் இந்த அவையங்களை இயக்க போதாது. அதற்கு ஒரு கருவி வேண்டும். அந்த கருவியே மூளை. ஆம் மூளை வெறும் கருவி தான். மனம் எனும் மாய வஸ்துவே இயக்குபவன், ஆத்மா அனுபவிப்பவன். இப்படிதான் மனிதன் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கறான்.

மனம் தனியாக செயல்பட முடியாது என்பதற்கு இன்னொரு உதாரணம், மூளை செயலிழந்து விட்டால் மருத்துவர்கள் அந்த உடம்பை, மூளை சாவு என சொல்லிவிடுகிறார்கள் அல்லவா? மூளை போனால் என்ன, மனம் தான் இருக்கிறதே என்று யாரும் சொல்வதில்லை.

ஆகையால், ஒரு ஆன்மா பிறப்பெடுக்க முடிவெடுத்தப்பின் தாயின் கருவறையில் உறைந்த பின்னே, மனம் ஆனது அந்த உடலின் மூளையுடன் தன்னை இணைத்துக்கொள்கிறது. இணைத்துக்கொண்டு, தன்னுடைய சுயத்தை மூளைக்குள் செலுத்துகிறது.
அதுவரையில் பிண்டமாக இருக்கும் உடம்பு உயிர் பெறுகிறது.

ஆதியில் எல்லாமே ஜடம் என்ற நிலையில் இருந்தபோது எப்படி மகா விஷ்ணு தன்னுடைய மூச்சுக் காற்றை வெளியிட, ஜடமாக இருந்த ஆண்ட சராசரமும் உயிர்பெற்று தங்களின் இயக்கத்தை தொடங்கியதோ, அப்படியே ஒவ்வொரு தாயின் கருவறையிலும் எதோ ஒரு ஆத்மாவின் மனம் எனும் மாய வஸ்து, மூளையில் தன்னை பொருத்திக்கொண்டு அதற்கு Consciousness எனும் தன்னுடைய சுயத்தை கொடுப்பதன் மூலம் உடம்பு எனும் ஜடத்திற்கு உயிர் கொடுக்கிறது.

ஆக ஒவ்வொரு தாயின் வயிற்றிலும் ஒரு big bang நிகழ்ச்சி அதன் அளவில் நடந்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

நாம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

தொடரும்…..

%d bloggers like this: